Technologia

Wszystkie dostępne utwardzacze i impregnaty na dzisiejszym rynku mają na ogół trzy główne korzyści:

      • Powierzchnia utwardzona

      • Powierzchnia nie pyląca

      • Powierzchnia uszczelniona

Korzyści te są wynikiem reakcji chemicznej, która ma miejsce między krzemionką, cementem portlandzkim i wodorotlenkiem wapnia w betonie. Gdy tu reakcja zachodzi, tworzą się kryształki, które wypełniają puste pory w zaczynie cementowym betonu, w wyniku czego podczas wiązania cementu następuje dodatkowe utwardzenie.

Krzemian litu będzie równomiernie przenikał szczelne wykończenie zawibrowanego betonu, wypolerowanego czy wykończonego metodą miotłowania. Jest to możliwe ze względu na swoje niewielkie struktury molekularne. W przeciwieństwie do krzemianu sodu, jest on znacznie większy i potrzebuje więcej czasu, aby równomiernie wniknąć. Związki litowo-krzemianowe będą równomierniej reagować wypełniając wszystkie puste pory bez nieścisłości lub słabych punktów na powierzchni. Związki sodu lub potasu jako utwardzacze zareaguje nie konsekwentniej, zostawią więcej słabych punktów na powierzchni, które ostatecznie przyczynią się na tych obszarach do powstawania wolnego węglanu wapnia i co za tym idzie niepożądanego kurzu.

Krzemionka litu reaguje z wodorotlenkiem wapnia w betonie tworząc stabilne tri-struktury krzemionki wapnia, które są nierozpuszczalne w wodzie, zapewniając większą gęstość i odporność na ścieranie i pylenie. W przeciwieństwie do jednolitej struktury krzemianu sodu, który pozostawia możliwość pogorszenia i pylenia się.

Wszyscy dążymy, aby nawierzchnia betonowa była utwardzona poprzez konsekwentnie i jak najgłębiej spenetrowane podłoże. Pragniemy aby była zwiększona twardość, odporność na ścieranie, i kurzenie się przez długi okres trwałości i eksploatacji posadzki, dzięki czemu powierzchnia jest łatwa do czyszczenia i konserwacji.